SaFoRo Kerstwedstrijd 2009 bij de RET

Donderdagavond 17 december werd de traditionele Fotokerstwedstrijd 2009 gehouden bij fotoclub RET.

Er waren 70 ingezonden foto’s, wat minder dan vorig jaar maar dat had mogelijk te maken met het slechte weer van die avond.

Alle foto’s waren vooraf op de gebruikelijke manier tentoongesteld zodat alle aanwezigen, waaronder Rinie Bleker die de foto’s zou bespreken en jureren, ze van dichtbij konden bekijken. Dit was ook dit keer weer plezierig omdat iedereen zo even een kort beeld van iedere foto kon krijgen, zodat de foto’s tijdens de bespreking al enigszins bekend waren.

Harry opende even na 8 uur de avond en heette iedereen welkom, waarna hij Rini Bleker als bespreekster en beoordelaarster introduceerde.

Rinie stelde zich hierna voor en legde kort haar relatie met de fotografie uit. Waarna zij, voordat zij met de bespreking startte, duidelijk maakte dat ze zeer te spreken was over de algemene kwaliteit van de foto’s .

Ze vond het verder wel interessant om af en toe te vragen wat de maker met zijn of haar foto bedoeld had wat soms leidde tot boeiende verhalen en licht hilarische opmerkingen.

De bespreking van was verder boeiend en voor alle foto’s had Rinie interessante en leerzame opmerkingen.

Na deze bespreking trok zij zich terug om in de pauze de 10 beste uit te kiezen. Tijdens deze pauze konden de aanwezigen genieten van een glaasje en een lekkere versnapering geserveerd door vrijwilligers van Fotoclub RET.

Als slot van de avond volgde de bekendmaking van de 10 beste foto’s en het uitreiken van de wisselbeker voor de club die het meeste punten had verzameld bij deze laatste 10.

En als fotoclubschiebroek mochten we om twee redenen niet mopperen en wel omdat Jan Hordijk de 1^e prijs bemachtigde en omdat Fiep en Harry achtereenvolgens 6 en 7 waren kregen we als club weer de beker met 19 punten.

Overigens was dit de twaalfde keer, sinds 1990, dat we als club deze beker hebben gewonnen dat bleek uit een overzicht dat ik van Harry kreeg.

Na de uitreiking sloot Harry met dank aan Rini voor haar deskundige jurering en fotoclub RET voor de weer voortreffelijke ontvangst deze editie van de kerstfotowedstrijd.

Kunstzinnige series

Onze spreekster – Anouk Gielen - op donderdagavond 20 november kwam wat later en maakte er niet alleen daardoor een hoogst opmerkelijke avond van! Opmerkelijk, niet in negatieve zin, maar gewoon omdat álles anders bleek dan ik (of misschien; we) vaak dacht(en)!

Het ging dit keer om het maken van “series” foto’s, iets waarmee zij zichzelf bezig houdt op het professionele én het privé fotografische werkterrein. Als medewerkster van het fotomuseum maakt zij exposities en exposeert ook zelf. Naar mijn indruk had zij de verzorging van deze avond niet voorbereid en plukte voor het oog foto’s uit de meegebrachte stapel die daarna op ons (oude) fotobord gezet een serie gingen vormen. Series foto’s die op het eerste gezicht vaak overkwamen als “niet bij elkaar horend” of “lukraak bij elkaar gezocht.”

Maar na een explicatie van haar overwegingen om ze zó neer én bij elkaar te zetten kwam er voor mij toch iets meer logica in en werd duidelijk wat ze precies of in ieder geval ongeveer bedoelde. Of onze clubleden het daar nu wel of niet mee eens waren bleef nogal in het ongewisse en voor zover ik de niet geuite woorden goed begrepen heb was een flink deel van onze leden het bepaald niet met haar eens; zéker niet aan het begin van haar betoog. Hierbij spookte door mijn hoofd wat “onze jury” ervan zou zeggen als één van onze leden een dergelijke serie zou inleveren. En dát zou, al wil ik niet speculeren, waarschijnlijk nogal afwijzend zijn met als belangrijkste argument “niet begrijpen.” Want het was voor mij, als ongeschoolde ziel, inderdaad soms verschrikkelijk om aan te zien hoe vaak heel subtiele en mooie foto’s bij elkaar gezet tot een disharmonie van kleuren en beelden verviel om dan onverwachts weer heel gevoelig en bij elkaar passend te lijken. Anouk fotografeert vaak met een heel kleine compactcamera om de mogelijkheid te hebben snel – deels ongezien en dus geen verwarring of agressie oproepend - en overal te fotograferen, iets dat ik zelf ook graag mag doen en dus heel goed begrijp.

Kan een “serie foto’s” ontstaan door alleen een aantal “lijnen” die er in zichtbaar zijn als bindend element te nemen, was één van de vragen die voor mij ondanks alles onbeantwoord bleef. Totaal van elkaar verschillende beelden, waarin alleen relatie kan worden gevonden als je enkele willekeurig voorkomende lijnen als bindend element beschouwd vormen in mijn geest – hoe ik ook wend of keer – absoluut geen “serie.” Anouk ziet dat helemaal anders en ziet die samenhang er wél in, zodat een serie beelden die verder totaal niets met elkaar te maken hebben toch bijeen gebracht als serie gepresenteerd kunnen worden.

Andere getoonde series hadden juist wel die bindende elementen, zoals de serie van op de grond liggende zaken zoals bladeren, vuilnis met als laatste een foto van een vloer bestaande uit een fraai gestileerd mozaïek! Dáár was de overeenkomst én de aanvulling op elkaar van de bijeengebrachte foto’s wel heel goed zichtbaar. In zijn totaliteit bleek of het gebrek aan kennis óf een pijnlijk niet herkennen van wat door de “kunstfotograaf” als goed werd beschouwd de belangrijkste factor van dit deel van deze avond.

We kunnen hier lang of kort over praten; al naar gelang de instelling van de fotograaf – maker van dit soort series - zal er zelden waardering zijn van “niet-fotografen -kunstenaars.” Iets dat dan ook heel duidelijk naar voren kwam in de reacties van de aanwezigen. Sommigen reageerden aarzelend instemmend, anderen zagen het geheel niet zitten (maar zeiden dat niet!) en slechts een enkeling ging helemaal mee in de getoonde redenatie. Duidelijkheid over de getoonde series bleef dan ook meestal uit.

Na een korte pauze werd er iets heel anders en heel onverwachts gedaan! Anouk had een grote hoeveelheid foto’s op aan elkaar geschoven tafels neergelegd, die in feite allemaal door elkaar gelegde series foto’s van bepaalde al of niet beroemde fotografen bevatten. Wij mochten die beelden bij elkaar zoeken en aldus de serie herstellen. Dat bleek in enkele gevallen heel gemakkelijk of juist amper te doen.

Meestal echter is de stijl van een bepaalde fotograaf goed herkenbaar voor andere fotografen en dat bleek ook bij ons vaak het geval. Series werden redelijk bij elkaar gelegd en slechts bij één of twee fotografen kwamen we er niet uit. Er ontstond ook hier over bepaalde series discussie. Zelf had ik er moeite mee bij een serie foto’s van wat men zwak sociale milieus noemt, twee foto’s te plaatsen van een eend en een merel in hun groene leefomgeving. De reden kan zijn dat de foto’s uit een boek afkomstig zijn; waardoor je de foto’s in feite gescheiden van elkaar ‘ontmoet’ als je een bladzijde omslaat terwijl ze nu als het ware aaneen geregen werden met de andere opnamen. Je ziet hen in het boek niet bij elkaar liggen en krijgt daardoor – mijns inziens - een heel ander “totaal” beeld dan we nu voorgeschoteld kregen. Immers lagen de beelden nu naast elkaar, waarbij de ‘onderbreking’ doordat er nooit meer dan twee pagina’s zichtbaar zijn veel groter is. Ook hier waren de meningen enorm verdeeld.

Rineke Dijkstra, aanwezig met een serie foto’s van de bekende “zielige kinderen” werd het best herkend; niemand kon om de bij elkaar passende foto’s heen. Al bleef het feit of een dergelijke “grote” serie nu al of geen zin heeft bestaan. Immers zijn wij als amateurs van mening dat een serie uit minimaal 3 en maximaal 5 tot 7 foto’s mag en kan bestaan, waarbij een kleiner aantal de voorkeur heeft. Zet je er meer bij elkaar wordt het in plaats van een serie meer een massa en gaat het “sterke” van de serie min of meer onder in de getoonde hoeveelheid.

Ook het feit dat Anouk haar eigen series doorlopend aanvult en/of verandert stuitte in de zaal op onbegrip; “ééns een serie altijd een serie” doet bij ons meer opgeld dan haar mening. In feite hoop ik dat ook binnen onze club eens wat mensen de moed hebben iets dergelijks in te leveren tijdens onze maandelijkse eigen werkavond.

Er ontstond op het einde van de avond nog een discussie over een serie waarbij als eerste foto een grote knikflat werd getoond met als volgende foto’s een aantal lichte interieurs in wat je rijtjeshuizen kon noemen, met als afsluiting een foto van aan een hek of doelpaal slingerend kind. Het bleek hier te gaan om een “serie” die liet zien wat er in de plaats gekomen was van een afgebroken flatgebouw. Dit soort series kan in feite alleen – mijn mening – mits er verklarende tekst bij staat. Anders is het in de verste verte voor geen mens bij elkaar te plaatsen, tenzij men er zelf een verhaal bij gaat verzinnen. Voor mij kan dat niet; een serie hoort bij elkaar en moet juist een verhaal vertellen zonder dat daar heel diep bij nagedacht moet worden.

Maar goed het werd heel laat… en rond 23 uur werd deze gedenkwaardige bijeenkomst dan ook op de rommelige manier –die de hele avond kenmerkte- afgesloten met een applaus voor de spreekster die zich manmoedig in het diepe en behoudende verenigingswater gewaagd had. Want het vereist toch wel moed om met dit soort werk in de altijd wat conservatieve amateurwereld te komen.

Anouk, bedankt voor álles, het was een gedenkwaardig gebeuren dat voor ons nieuwe perspectieven opent. Perspectieven waarvan we waarschijnlijk nimmer gedroomd hebben. Of het opgepakt wordt is zeer de vraag… maar spannend was het!

Nawoord: Deze avond leent zich er zeker voor om op een andere avond eens grondig door de leden onderling geanalyseerd en nabesproken te worden. Immers is de vraag of kunstfotografie voorbehouden is aan professionele kunstfotografen of dat ook amateurs zich ermee bezig moeten houden. Is er begrip, is een van de brandende vragen die achterbleef. Daarbij was in mijn observatie van de aanwezigen een zogenaamd begrijpen, pogen te begrijpen en totale afwijzing aanwezig. En gek genoeg kan ik voor alle standpunten begrip opbrengen. Maar ik kan me niet voorstellen dat je persé kunstacademie gehad moet hebben om een redelijk oordeel over dit soort werk te geven. Immers blijven wij gewone mensen degenen die dit soort werk onder ogen krijgen. Zelf beweren we vaak dat wij voor ónze lol fotograferen en dat wat een ander ervan zegt van ondergeschikt belang is. Dat zal, vrees ik, ook voor het deze avond getoonde werk in een nog versterkte mate opgaan. Het getoonde was controversieel en ik heb het idee dat veel van onze leden geschokt huiswaarts keerden, wat de avond tot een geslaagde maakte.

Ruud.

Saforo avond met Marco de Pauw

Woensdag 15 oktober 2008… De zaal van Fotoclub De Maasstad aan de Rendierstraat zit tegen achten behoorlijk vol. Voor de zaal hangt een doek en er staat een beamer klaar. Na de opening door de voorzitter komt hij naar voren: een lange slanke man die lacht en ineens met de deur in huis valt: “Vragen staat vrij! Ik ben niet de man die niet vertelt hoe je het moet doen!” Dat zijn de openingswoorden waarna er wat trubbels met de laptop volgen, waarna een hele serie foto’s-met-een-verhaal over het doek paraderen. Beren… heel veel beren; bruine Kodiaks oftewel Grisleys uit Alaska! Gefotografeerd van heel dichtbij, gefotografeerd als ze met de hele familie in de rivier een Kariboe verorberen, gefotografeerd als één enorme beer, een dier dat nieuwsgierig tot vlak bij de fotograaf komt! Een angstig moment… maar de fotograaf staat in de zaal dus is duidelijk dat hij niet aangevallen is door dit ruim duizend kilo zware én enorm snelle dier.

De foto’s laten een helder landschap zien, een landschap dat helemaal ongerept is, waar de dichtstbijzijnde woning meer dan 300 kilometer verderop ligt! Daar voelt de fotograaf zich thuis, daar geniet hij en maakt in de stilte schitterende natuurfoto’s. Daar ziet hij de weidse landschappen waarin verre bergen eindeloos mooi oprijzen met hun besneeuwde dak.

De beren verdwijnen, wolven komen. Alleen; soms in een hele familie. Intelligente beesten die Marco goed in de gaten houden, die hem na verloop van tijd accepteren, maar die altijd alert blijven, die gehuld in dikke vachten de absolute schoonheid van het wilde dier in scherpe beelden op ons overbrengen. Die laten zien dat zij de slimme jagers, de heersers van de wildernis zijn. Slim jagend in roedels zijn ze iedereen de baas. Gaan ze beren pesten door die af te leiden en dan snel in zijn achterwerk te bijten. Dierlijke schoonheid die voor mij het sterkst tot uiting kwam in het wolvenportret van een schitterend dier naast een sneeuw omhulde boom!

Zeehonden op het ijs… vlijmscherp vastgelegd en dan ineens is er in al het wit een vurig rood. “Daar is een ander langs geweest…” zegt de fotograaf, “en nu doet hij het niet meer!” We weten allemaal wat hij bedoelt, het hoeft niet gezegd., dit ene beeld laat het héle drama van de Canadese ijsvelden zien.

Een korte pauze! Kort, want er is veel te zien vanavond! En “Nederland” komt op verzoek als eerste in beeld. Een wel heel erg dode vos; en veel, héél veel opnamen van vogels; een ijsvogel gefotografeerd met een 12 mm lens op misschien 30 centimeter afstand, vertoont zijn schitterend verenkleed. Een Koolmees, ook al van heel dichtbij opgenomen lijkt een reus in het dorre hout achter hem. Een schoonheid! Andere vogels, soms gewoon op een tak zittend, dan weer heel groot in hun schitterend verenkleed, met wijd gespreide vleugels op het moment dat ze opvliegen, een zinderend door de lucht scherende Kiekendief die in kleur explodeert! Marco verteld, gewoon, recht voor zijn raap, gaat soms in discussie, verteld van zijn uren wachten tot het juiste schot gemaakt kan worden. Vertelt van foto’s die hij persé wil maken en die soms een vol jaar werken kosten. Van een loeihete hut in het Peruaanse regenwoud. Van de gloeiendhete rivier waarin de kaaiman geduldig op een misstap wacht. De zaal geniet ademloos van vele scherpe beelden, van in de mist hangende bomen vol Aalscholvers die zomaar midden in de Hollandse Biesbos van ongelooflijke schoonheid vertellen. De modder waarin de fotograaf haast blijft steken is onzichtbaar, maar in het verhaal komt naar voren wat hij ervoor over heeft juist die ene foto te maken. De foto van een Aalscholver op een tak, afgetekend tegen de volle maan, die al dat werken goedmaakt! En die foto is niet digitaal, maar gewoon op Velvia gemaakt! Een Nikon F5, daarna een D2X en slechts een paar objectieven, waarbij een Sigma 800 mm een hoofdrol speelt zijn nodig voor al dit fraais… en natuurlijk – dat zegt hij niet, maar het blijkt uit de vele schitterende foto’s - een grote, wat zeg ik, een enorme dosis doorzettingsvermogen!

Japan… malle, maar o zo mooie apen, zittend in het hete water van een bron. Portretten van heel oude mannen lijken het, waarvan soms een wijsheid afstraalt die je zelfs bij oude men­sen zelden tegenkomt. Dezelfde aap… ééntje maar, maar met een muts van kille sneeuw, vertederende jongen stijf tegen hun moeder gedrukt die van liefde vertellen. En dan ineens is het voorbij… tegen elven is het al wanneer het laatste dia van het doek verdwijnend de zaal roerloos achterlaat! Het applaus is dik verdiend! De dankwoorden ook, want dit was een van die zeldzame avonden waarop iedereen tevreden huiswaarts keert. Buiten regent het een beetje, is het herfst, maar van binnen ben je als fotograaf warm. Warm door schitterende foto’s die Marco ons toonde!

Ruud.

New York… New York & Manhattan aan de Maas.

Eigenlijk verteld de kop alles al, maar toch ga ik er nog een paar woorden aan wijden om jullie te laten weten wat er deze avond te zien was!

Een mooie avond waarop twee leden hun werk lieten zien.Beiden hadden er iets bijzonders van gemaakt.In een zaaltje waarin helaas maar een tiental leden aanwezig waren werd gestart door Rob van der Most.

Hij had als re­gelmatige bezoeker van wereldstad New York het lumineuze idee gekregen om niet alleen wat foto’s van en uit die stad mee te nemen, maar had er ook een kaartje van Manhattan bij gedaan. Dat eenmaal opgeprikt op ons bord werd aanleiding voor een heel verhaal over de indeling van de stad New York, waarbij vele foto’s ons een beeld gaven van wat er verteld werd. Rob deed zijn best, voorzien van een aanwijsstok vertelde hij van zijn ervaringen. Politieagenten die een ogenblik het lastige verkeer stil leggen als je een foto wilt maken zodat je ruglings kijkend naar de wolkenkrabbers om je heen, niet geplet wordt door auto­banden van jachtige mensen op een businesstrip. Mensen die op hun gemak een drankje nuttigen op een stoep, reusachtige wolkenkrabbers die met hun schaduwen de straten soms tot duistere spelonken maken, felle lichten op hoge glazen gevels, oude kerken naast enor­me panden die de kerktoren tot een dreumes maken. Mooi weer, schitterende kleuren, langs snellend verkeer… 

Rob heeft het allemaal met liefde vastgelegd; heeft gezworven door de eindeloos lange avenues van Manhattan, is dwarsstraten ingedoken om aan felle koude winden te ontsnappen en vertelde van de schone straten waar niemand zijn rommel neergooit. Hij maakt ons enthousiast, laat zien wat hij gezien heeft en dan ineens staat zijn laatste foto op het bord…

Na een pauze van een kwartiertje is het Jeep de Vries, inmiddels 83 jaar oud, maar nog steeds gefascineerd door de zwart-wit fotografie! Jeep heeft de pauze benut om alvast een hele serie foto’s op het bord uit te stallen. Ze geven een beeld van het Verpleeghuis Schiehoven aan de Asserweg op nog geen vijf minuten lopen van onze zaal. Oude mensen, mannen die doelloos met een Walkman in handen naar het niets zitten te kijken. Oude vrouwen, soms met een handwerkje bezig dat nooit af zal komen. Een oude dame die verdwaald is tussen karren met wasgoed en als laatste, apart gepresenteerd het summum van eenzaamheid, een vrouw zittend achter een rollator die met droeve ogen naar niets kijkend op haar einde lijkt te wachten. Een beeld van absolute eenzaamheid dat vanuit de tachtiger jaren verteld over dat wat tijdloos veel oude mensen overkomt..

Dan Rotterdam… tientallen beelden die veel te snel over het bord schuiven terwijl ze vertellen van de aanleg van de spoortunnel, de bouwputten tonend en vooral de mannen die daarin met ijzer en beton de spoorlijn ondergronds brachten. Prachtige beelden, vaak in tegenlicht die duidelijk een gepassioneerd en goed kijkend fotograaf laten zien, die vertellen van dat wat onze stad groot maakte. Ook Jeeps tweede hobby is niet vergeten en De Doelen verschijnen in beeld met Valerie Gergiev en vele muzikanten die van Fagot tot vleugel bespelend levendig vertellen van elegante muziek, van repeterende mensen om te eindigen met een gave foto van de Amazing Stroopwafels! Gekleed in witte colberts staan ze daar, zomaar ergens in de stad… Waar Jeep ze met een oude vioolkist op de voorgrond bewaarde voor de eeuwigheid en… voor deze avond! Een avond waarop je maar één ding kan zeggen… waarom waren jullie er niet allemaal! Want er was veel te zien, héél veel!

Rob en Jeep bedankt; jullie lieten weer eens zien dat een door leden verzorgde avond beslist tot de besten behoort!

Ruud.

Programma Fotofestival aan de Maas 2008

Van donderdag 30 oktober t/m zondag 2 november 2008 vindt het 3^e Fotofestival aan de Maas plaats in Las Palmas LPII, naast het Fotomuseum. Het festival vindt plaats op initiatief van Fotobond Afdeling-12. Het festival wordt georganiseerd in nauwe samenwerking met het Fotomuseum en de SKVR Beeldfabriek. Het thema is “Dynamisch Rotterdam”.

Het programma bestaat in hoofdlijnen uit:

Exposities:

1. 1 Dynamisch Rotterdam: 97 foto’s van leden van Afdeling-12 van de Fotobond

2. 2 17 Fotoclubs uit de Afdeling-12, met ieder een eigen presentatie

3. 3 Natuurfotografen Dordrecht

4. 4 Winnaars Joop van de Weteringwedstrijd, minimaal 20 foto’s

5. 5 Cas Oorthuys: selectie uit “Rotterdam, dynamische stad”

6. 6 In het fotomuseum: Martien Coppens en de Journalistiekgroep van de Fotobond

Lezingen:

1. 1 Carel van Hees met film

2. 2 Flip Bool: Duitsland sinds 1945 door de ogen van Nederlandse fotografen

3. 3 Paul Bogaars: presentatie eigenwerk

4. 4 Rince de jong over documentaire fotografie

5. 5 Annette Behrens en Femke Heugten over fotogeschiedenis

6. 6 Hans Aarsman: de raadselachtige wegen van de schoonheid in de fotografie.

7. 7 Bespreking Joop van de Weteringfotowedstrijd

8. 8 Forumdiscussie: Groeien de amateurfotografie en de professionele fotografie naar elkaar toe of drijven ze uit elkaar? Deelnemers: Corinne Noordenbos (fotografe en docent) Simon Ophof (namens de Fotobond) en Pim Milo voorzitter (publicist) Ruud Visschedijk licht zijn stelling toe.

Workshops:

1. 1 Documentairefotografie, Rince de Jong

2. 2 Architectuurfotografie, René Castelijn

3. 3 Portret- en modelfotografie, Sander Wild

4. 4 Photoshop voor fotografen, CS3

5. 5 Digitale pinhole fotografie.

Portfolio besprekingen door Rince de Jong: documentairefotografie.

Rondleidingen: museumbreed een kijkje achter de schermen.

Kijk op de website (www.fotofestivalaandemaas.nl) voor het volledige programma en de openingstijden.

Fotopresentatie van Frans Erwich

    
Aardig wat mensen in de zaal. Een zaal waar Jan Hordijk vanavond ad interim de scepter zwaait en mededelingen doet over wat komt en komen gaat! De tentoonstelling in November vraagt veel aandacht: Dynamisch Rotterdam vergt heel wat dynamiek van de organisatoren en dat vertaalt zich in vragen en antwoorden en de haast smekende roep om vooral te gaan fotograferen. Mooi allemaal, maar het weer stond dat amper toe tot op deze koude avond. Het weer heeft tegen gezeten, maar er komt beter aan en dus…!

Maar hier is de verwarming aan… Frans Erwich krijgt het woord en hij heeft een forse stapel foto’s bij zich! Foto’s die hij een voor een op de bok gaat zetten, foto’s die soms al in een ver verleden gemaakt zijn en die vertellen over Frankrijk waar zijn grote liefde ligt, foto’s over Nederland, over kassen, mensen en dingen die waarschijnlijk al vergaan zijn. Een nostalgische avond? Wie alleen op de tijd waarin veel van zijn foto’s gemaakt werden zal dat beamen; maar de beelden spreken een andere taal. Vaak de taal van het goede beeld dat nog steeds mooi en actueel is. Dat vertelt van zijn grote passie voor de fotografie, van de lange avonden doorgebracht in een klein hokje, dat met moeite verduisterd plaats bood aan schalen waaruit akelige dampen opstegen die de keel rauw maakten en de ogen lieten tranen. En als je – wat óók Frans wel overkwam – even te kort fixeerde kwam dat soms na jaren pas uit… als je foto’s langzaam een bruine tint aannamen! En passé partouts? Ach dat was zo duur dat allerlei karton tevoorschijn gehaald en gebruikt werd, dat kennissen en vrienden hun steentje bijdroegen en hij nu vaak met fraaie foto’s zit die omhult worden door langzaam bruin wordend karton. Want zelfs het opslaan in diepe duisternis houdt de verglijdende tijd maar even tegen. Frans vertelde, van het nu met zijn digitale geneugten, keerde dan weer terug naar het diepe verleden waar schaapherders over weidse vlakten trokken, wegen blokkeerden met hun schapen. Liet kassen zien van een type dat velen nooit gekend hebben, toonde een omheinde boom die als bepantserd beschut mooi staat te zijn. Hij wist deze avond een gouden randje te geven, vertelde en liet zien waarom hij zo’n liefhebber van fotografie is geworden. Waarom hij nu weer lid van onze vereniging is, waarom hij nu – gedreven door passie – nog steeds een (digitale) camera hanteert!

En ik kan maar één ding zeggen; het was een avond die velen van ons zal heugen, een avond met dat fijne gouden randje dat we zelden beleven. Een avond waarin een gepassioneerd fotograaf een fiks deel van zijn papieren leven aan ons toonde, een avond die we niet vlug vergeten!

Frans bedankt voor dat wat je ons liet zien!

Ruud.

Nog is het winter….

Nog is het winter al laten de temperaturen denken dat het al voorjaar is. Een gevoel dat ook door de uitlopende bomen, heesters en bloembollen opgeroepen wordt! Toch is het in de Hollandse polders en langs de rivieren nog steeds echt winter! En juist de winter is de tijd om erdoor te zwerven als je van eindeloze vergezichten, stromend water en goudgeel in de wind buigend riet houdt!

Juist nu is het er doodstil en maken jagende wolken en af en toe tevoorschijn komend zonlicht er een feest van dat je niet snel zult vergeten en… waar eindeloze platen te maken zijn die zonder enig probleem kunnen concurreren met de opname die in verre landen gemaakt zijn.

Bomen, strekdammen, goudgeel riet, kleine stroompjes water in de uiterwaarden, glanzend in de ondergaande zon die het riet pikzwart laat lijken terwijl de lucht erboven nog steeds blauw en oranje strepen laat zien. Geheimzinnige wilgen die midden in het water lijken te staan, die in de flarden mist voor een ogenblik zichtbaar zijn, die op de foto een eigen leven gaan leiden zijn er te kust en te keur. Watervogels in oneindige aantallen vertoevend op de strekken, op de beschermde steenwallen die her en der voor de oever liggen. Eenden in talloze soorten, reigers tussen het riet, zwanen, sierlijk langs de ondiepe oevers zwemmend, waterhoentjes, stil tussen het riet verstopt, aalscholvers die met wijd gespreide vleugels te drogen staan en tientallen andere vogels die het riet als woonplaats gekozen hebben zijn voor de goede kijker allemaal zichtbaar. Soms staan de watervogels in rijen naast elkaar op de strekdammen en kan je heel bijzondere foto’s maken.

Ook de in de buitendijkse weilanden grazende koeien vormen een onderwerp op zich; soms met zijn tweeën voor zon of juist regen onder een boom schuilend als de stier van Potter, een andere keer in een lange rij verspreidt langs de ondiepe en zandige oevers geven ze kansen in overvloed op een bijzondere foto. Kleine kerkjes vind je in overvloed aan de overzijde als silhouetten opreizend in de vallende duisternis of somber in de regenflarden zichtbaar wordend aan de overzijde van het grauwe water.

Altijd zijn er schepen, soms een kleine ouderwetse aak, meestal enorme reuzen die geluidloos lijken voort te glijden over het eeuwig stromende water om traag aan de einder te verdwijnen. Oude bomen op markante punten, starend over het water waar ze soms tot aan hun middel in staan, dan weer pronkend in fel zonlicht met hun duizenden armen.

In de verte rijdt de trein fraai aangelicht door de ondergaande zon met veel gedaver over de ijzeren spoorbrug, vlak ernaast legt de pont aan die de auto’s en fietsers van de overkant aanbrengt. Allemaal op weg naar huis, naar de avondmaaltijd. Maar wij blijven nog een wijle, vertoeven tot de zon helemaal verdwenen is omdat juist dan de foto’s gemaakt worden die niemand maakt! Het laatste licht gevangen door de gevoelige chip laat de kleine ministroompjes in het gras oplichten, laat het riet een duister en hoogst intrigerend beeld opleveren dat je nergens op een kalender tegenkomt en maakt van de lange dijk een eindeloos vaag oplichtend lint als je huiswaarts keert. Huiswaarts keert met een kaart vol beelden, een kaart die je straks op het scherm laat zien hoe gelukkig je kunt zijn op zo maar een verloren middag in de winter! Want het is gemakkelijk te doen op een middag die je ontglipt als je kniezend thuis blijft zitten, starend naar grauw weer met misschien wat regen en af en toe een straaltje licht dat verteld dat de zon écht nog steeds bestaat!

En als je wat meer tijd hebt? Ga dan een hele dag op pad, zwerf langs de oevers, neem af en toe een weggetje dat je omlaag langs oude boerderijen, een verscholen landhuis of een stokoude boomgaard voert. Kijk naar de moderne fruitteelt waar allerlei vreemde staketsels onbegrijpelijke vormen tonen in een verloren zonnestraal. Geniet van de wilgen met hun gouden takken die in het zonlicht als een regen van goud oplichten boven het groen van de weilanden of van een eenzame populier voor een schuurtje en wacht even tot het zonlicht dat ene witte huisje, half ingegraven in de waterkering, voor een halve minuut laat oplichten langs de zwart beteerde dijk. Geniet van Holland in de winter, geniet van licht, schaduw en intense winterse kleuren; bel je maat en ga er gewoon even heen!

Uiteraard hebben voorjaar en zomer hun eigen aantrekkelijkheid langs de grote rivier, maar juist herfst en winter maken er iets van dat zo eigen, zó verweven met Holland is dat geen fotograaf het mag missen!

Wat heb je nodig? Eigenlijk weinig; een 18-70 mm objectief en een échte téle van b.v. 80-200 mm. geven je alle mogelijkheden om met schitterende platen thuis te komen, een statief is gemakkelijk om tegen de avond nog steeds platen te maken die vertellen wat geen toerist meeneemt van z’n omzwervingen.

Voor de échte freak zou ik het doorlopend gebruik van een éénbeen statief aanraden… Maar eerlijk gezegd heb ik een hekel aan die dingen. Waar je wel heel goed op moet letten is dat er tijdens het verwisselen van je objectief op de altijd winderige dijk geen stof of – nog erger – zand in je camera kan binnendringen! Doe het ín de auto! Want anders moet je chip opnieuw schoongemaakt worden!

Ruud.

.

Tja… je krijgt een Programma onder ogen en daar valt je oog op: “Avond verzorgd door Rob & Ruud…” waarvan je even beteuterd opkijkt want, je weet van niets! Maar voor je bijgekomen bent belt Rob al met de ultieme vraag “Wat gaan we doen???” Waarbij de vraagtekens dik en vet voorop staan en dus moet er iets verzonnen worden. Iets dat avondvullend is, waar iedereen iets aan heeft en wat nog leuk én anders dan anders is bovendien. We hadden gedacht aan een speciale jurering van ons eigen fotowerk, maar dat is al zo vaak gedaan… En iets anders: “Joh… zou jouw neef niet…” En ja die kon en kwam!

Ofschoon de man het superdruk heeft en de wereld afreist noteerde hij ons clubgebeuren in zijn agenda en zo kon het gebeuren dat wij op deze gedenkwaardige avond getrakteerd werden op een professionele uit­leg over kleurmanagement en het voor ons zo belangrijke printen. Gestart werd met kleurmanagement waarbij weer het e.e.a. duidelijker werd over deze geheimzinnige materie. De uitleg was simpel en duidelijk en een grap kon er ook vanaf zodat niemand zich hoefde te vervelen. Ook werd er door sommige lieden druk geschreven zodat ik zeker weet dat er een hoop mee naar huis is genomen.

Er werd druk gesproken over kleurruimten en andere voor de leek geheimzinnige termen. Middels een presentatie op doek kon iedereen zien hoe de kleurruimte van de camera al of niet past in allerlei andere virtuele kleurruimten waarmee veel uitgekiend kan worden over het “hoe en waarom” van al deze geheimzinnige titels. De tijd vloog en de pauze viel laat en duurde kort want er was nog altijd het printen, de instellingen van ons aller geliefde Photoshop en ook het onderwerp “rendering” eiste een heleboel tijd. Hoe doe je het, welke mogelijkheid kies je… Allemaal zaken die in de meeste boekjes of heel summier genoemd worden en waar zeker geen uitleg bij wordt gegeven over welke vorm ervan je moet toepassen om tot het beste resultaat te komen.

Nu was er tijd om dat wel uit te vogelen en dankzij een slim computerprogramma kon ook nog zichtbaar gemaakt worden wat het eindresultaat was zodat het voor een ieder duidelijk werd! En daarbij bleek weer eens temeer dat je dat bij elke foto echt even moet doen! Voor we het wisten was het elf uur… en dus werd de avond met een woord van dank aan de spreker besloten.

De avond werd, middels de mailtjes die ik al ontvangen heb, als heel plezierig en leerzaam ondervonden zodat… Er meer komt…! Uiteraard hebben wij amateurs amper een idee van wat er op printergebied allemaal bestaat en mogelijk is! De enorme professionele printers kennen we allemaal van verhalen, maar dat soort apparaten gebruiken… Nee dat is er niet bij! Maar… dat komt! Er loopt een afspraak om in de toekomst een avond te organiseren waarop we een bezoek kunnen brengen aan ColorConcepts waarbij we diverse van deze machines kunnen zien en waarop een op een dergelijke machine aantal foto’s geprint gaat worden! Ook zal geprobeerd worden een paar mensen van Canon te arrangeren die ons wat meer uitleg over het printgebeuren kunnen geven. Kortom we gaan een avond in professionele sfeer organiseren! Wanneer dat gaat gebeuren hangt een beetje af van onze programmacommissie en de mogelijkheid de juiste mensen voor deze avond bijeen te brengen! Maar wat in het vat zit verzuurt niet zegt een Hollands spreekwoord en dus…!

Ruud & Rob.